Bu filmi izlemek istedim uzunca zaman. Yüksel caddesiyle Karanfil sokağın kesiştiği yerdeki, en azından kendi çevresine güzel melodiler saçan müzik markette DVD'sini görüp de almadım nice zaman. Sonunda dün izleme fırsatım oldu. Filmin süresi olan 2.5 saat, Emir Kusturica'nın Underground filmini izlerken olduğu gibi hiç anlamadan geçecek mi acaba diye sordum kendime. Cevabı ise filmin sonunda olumlu yönde vermiş oldum. Tarihsel süreç içerisine oturtulmuş hikayede, dönemler arası geçişler Underground vuruculuğunda olmasa da filmden soğutmadı beni. Zaten kökleri İzmir'de olan ve müzikal bir anlatımı var eden rembetiko müziğinin, bu müziğin yansıttığı yaşanmışlıkların olduğu bir filmden soğumak kolay değil. Hatta bir sahnesi var ki, korkulan kadere karşı isyan edercesine, acıların üzerine gidercesine içten söylenen bir rembetiko içerir. Marika'nın yüzündeki ifade değişimleri sözlere ayrıca bir anlam katar. Kadere teslim hayatlarda sahici bir değişimin başlangıcı olduğuna dair umut verir. İşte o sahne...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder